عاشق تنها
من آن مسافرم
آن مسافر عاشق
مسافری به دل آرزوهایم
که بردم رنج از آنها
آنها که دل بردی من عاشق هستند.
من که از آرزوهایم گذشتم.
ولی از تو نمی گذرم
توی عشق من
بیا درد من را بشنو
نگو که دوستم نداری
باورم کن
که جز تو کسی یار من نیست
خنجری بر شانه هایم لانه دارد نازنین
هست اگر زخمی دلم صد شانه دارد نازنبن
ما تمام کوچه های درد را پیموده ایم
در پس این کوچه عشقت خانه دارد نازنین
دست در دامان هر کس میزنم بی حاصلست
دامنت در آسمان گلخانه دارد نازنین
غنچه ی چشمان تو تا باز شد ژروانه هم
ذرهای از سوختن ژروا ندارد نازنین
شعر عشق تو مرا بی خود نمیخواند به خویش
بیت هایش خنجری جانانه دارد نازنین
سادگی قلبم را
به حرمت عشق ببخش
ببخش که برای رفتنت
آش پشت پا درست نکردم
یادم نمی رود لحظه ای که گفتی:
آب پشت سرم نریز
شکایتی نیست
قرض هایت زیاد شده
مهر اعتبارت رنگی ندارد
برگرد
برگرد قرض های دلم را بده
و برو
نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در شنبه بیستم بهمن 1386
ساعت 14:42 موضوع |
لینک ثابت
./............... Dardhaye man ................../.
دردهاي من
جامه نيستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نيستند
تا به رشتهي سخن درآورم
نعره نيستند
تا ز ناي جان بر آورم
دردهاي من نگفتني
دردهاي من نهفتني است
دردهاي من
گرچه مثل دردهاي مردم زمانه نيست
درد مردم زمانه است
مردمي که چين پوستينشان
مردمي که رنگ روي آستينشان
مردمي که نامهايشان
جلد کهنهي شناسنامه هايشان
درد مي کند
من ولي تمام استخوان بودنم
لحظههاي سادهي سرودنم
درد مي کند
انحناي روح من
شانههاي خستهي غرور من
تکيه گاه بي پناهي دلم شکسته است
کتف گريههاي بي بهانهام
بازوان حس شاعرانهام
زخم خورده است
دردهاي پوستي کجا؟
درد دوستي کجا؟
اين سماجت عجيب
پافشاري شگفت دردهاست
دردهاي آشنا
دردهاي بومي غريب
دردهاي خانگي
دردهاي کهنهي لجوج
اولين قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزير خويش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوي غنچهي دل است
پس چگونه من
رنگ و بوي غنچه را ز برگهاي تو به توي آن جدا کنم؟
دفتر مرا
دست درد مي زند ورق
شعر تازه ي مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در اين ميانه من
از چه حرف مي زنم؟
درد، حرف نيست
درد، نام ديگر من است
من چگونه خويش را صدا کنم؟
نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در چهارشنبه هفدهم بهمن 1386
ساعت 21:43 موضوع |
لینک ثابت
من امشب از غزل از مثنوی از گریه سرشار
سرم را میگذارم بی تو روی شانه ی تارم
پری های خیالم ناگهان در رقص می آیند
که تو شرقی ترین آئینه می آیی به دیدارم
سرت را میگذاری روی زیر اندازی از چشمم
نگاهم میکنی چشمی که عمری کردی انکارم
دل من گر چه چشم زخمی اسفندیار اما
چگونه میتوانم از نگاهت دست بر دارم
تو رفتی و منم ماندم با شعر و سه تار اما
به دندان پشت دستم مینویسم دوستت دارم
نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در یکشنبه چهاردهم بهمن 1386
ساعت 10:52 موضوع |
لینک ثابت
""" I LOVE YOU """
نامت را خورشید می گذارم،اما نه خورشید را غروبی است ، نامت را رود می نهم افسوس که رود هم
انتهایی دارد ، تو را بهار می نامم اما نه خزانی در پیش است
پس تو را عشق می نامم در صدف قلبم ٌ جاودانه جاودانه
خوابي ديدم
خواب ديدم در كنار ساحل با خدا قدم مي زنم
بر پهنه اسمان صحنه هايي از زندگيم همچون برق از جلوي چشمانم گذشت
در هر صحنه دو جفت جاي پا روي شن ها ديدم
يكي متعلق به من و ديگري متعلق به خدا
نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در دوشنبه یکم بهمن 1386
ساعت 19:11 موضوع |
لینک ثابت
