نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در شنبه سی و یکم شهریور 1386 ساعت 17:29 موضوع | لینک ثابت

                          در ورقْ کاغذِ کاهی بی‌خطّی
                          شطرنج زندگی‌ام آغاز کردم
                          با پانزده مهره بی‌نام و نشان
                          آهنگ مبارزه‌ام را ساز کردم
                          من تهی بودم از هر رنگ سیاه
                          و همین بود عامل بدبختی من
                          که شب یاور مهره‌های مشکی است

                              و همین شد که شبی
                              هشت سیاهپوش سوار
                              همه هشت سرباز مرا
                              به سرنیزه غفلت کشتند
                              اسب‌های من را خَستند
                              قلعه محکم رخ‌هایم را
                              عاج‌های هر دو فیل من بشکستند
                              و وزیرم که شبی
                              ترس اسارت به تنش باخته بود
                              و مرا مبلغ آزادی خویش یافته بود
                              چه خیانت‌ها و چه غارت‌ها کرد
                              و کنون چندین سال است که من
                              در سیاه‌چال همان کاغذ بی‌خط و نشان
                              فریاد غم و افسوس بر لب سردم دارم
                              و چه حاصل باشد از این همه فریاد و فغان
                              که عُمق سیاه‌چال اُمیدم از تَن بیشتر است

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در سه شنبه بیست و هفتم شهریور 1386 ساعت 19:31 موضوع | لینک ثابت

 من از این بازدم و دم به ستوه آمده‌ام
که چرا باید نفس را درون و سپس بیرون داد؟
که اصلاً فلسفه زیستن من در چیست؟
من از این عمر دراز به ستوه آمده‌ام
و کدامین ساحل آرامش؟
تن مخدوش مرا
بی‌انگیزه و بی‌قصد در پناه خود می‌گیرد
و کدامین مرهم؟
زخم‌های مرا
بی‌ترس عفونت در بر خود می‌گیرد
و مرا نیست تک درختی
که تن غم سوخته‌ام را از خورشید
بی‌دغدغه و بی‌مزد حمایت سازد
تن آزرده و مجروحم را
می‌سپارم بر موج
که مرا بر ساحل آرامش روحم ببرد
ای دریغا
سنگ‌های فرسایش
راه آرام عبورم را
بر من و روح و تنم می‌بندن
و یک برخورد سنگین
و گشایش چشم‌های غمگین
و حسرت یک لحظه رویای رنگین
ای دریغا در سقوط زندگی افتادم
از چاله در آمدم و بر چاه افتادم
کاش یک دم٬ دم می‌رمید از بازدم

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در سه شنبه بیست و هفتم شهریور 1386 ساعت 19:19 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در سه شنبه بیست و هفتم شهریور 1386 ساعت 19:15 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386 ساعت 16:27 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386 ساعت 16:25 موضوع | لینک ثابت

 وصال 

دو خط موازی زاییده شدند! پسرکی در کلاس درس آنها را روی کاغذ کشید. آن وقت دو خط موازی چشمانشان به همدیگر افتاد و در همان یک نگاه قلبشان تپید و مهر یکدیگر را در سینه جای دادند

 می توانیم زندگی خوبی داشته باشیم". خط دومی از هیجان لرزید. خط اولی:....  و خانه ای  داشته  باشیم  در  یک صفحه  دنج کاغذ ! من روزها کار می کنم. می توانم خط کنار یک جاده ی متروک شوم....یا خط کنار یک نردبان. خط دومی گفت:"من هم می توانم خط کنار یک گلدان چهار گوش گل سرخ شوم یا خط کنار یک نیمکت خالی در یک پارک کوچک و خلوت!!! چه شغل شاعرانه ای

 دو خط موازی هرگز به هم نمی رسند

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در شنبه بیست و چهارم شهریور 1386 ساعت 17:44 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در جمعه بیست و سوم شهریور 1386 ساعت 15:50 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در جمعه بیست و سوم شهریور 1386 ساعت 15:46 موضوع | لینک ثابت

               سلامی به گرمی دلهای عاشق

      فرا رسیدن بهار قرآن و طلوع سحر بر شما دوستان مبارک باد

                    امام محمد باقر (علیه السلام) می فرمایند:
           هر چیزی را بهاری است و بهار قرآن ماه رمضان است

                  اولـش نــام خداونــد جهـــان

                که به ما کرده کـرامت رمضـان
       
                رمضـان ماه شهـادت و شـرف

                ماه رحمت و رسیدن به هدف
       
                شده چون مـاه صـفا ، مـاه وفـا

                مـاه فخـر و شـرف و عـزّ و سخا
        
                چون عنایت شود از سـوی خدا

                به همه خلـق جـهان از همه جا
        
                کـه تــصـدق بنمـا بـر فـقـر

                تا خدا گیرد هرآن دست تو را
       
                ماه احسـان و نکویــی به فـقیر

                مـاه اطـعـام مـسـکیـن و اسـیـر
      
                رمـضـان مـاه عبـادت و نمــاز

                ماه تـسبیح و ثنـا ، راز و نـیـاز
       
                توصیـه گشتـه که سختـی بکشیـد

                مـزه ی تـلـخ فقیـری بـچشـیـد
       
                 یـادی از روز قیـامـت بـکنـیـد

                 صـرفه جویـی و قناعـت بـکنیـد
       
             تا شـود راضـی از اعمـال شما

             بـدهـد ربّ کــریــم اجــر تـورا
        

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در جمعه بیست و سوم شهریور 1386 ساعت 15:42 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در پنجشنبه بیست و دوم شهریور 1386 ساعت 21:15 موضوع | لینک ثابت

سلام به همگی دوستان

امروز اولین سالگرد اشنایی من و طاهره جونم بود سال قبل در همچین

روزایی بود که برای مسافرت بادوستان به شمال کشور رفتیم برای تفریح

و بعدش به تنهایی رفتم برای رسیدن به خونه عشقم میخوام از همین جا

بهش بگم که چغدر دوستش دارم و براش میمیرم

امسال کنکور امتحان داده از همه شما خواهش میکنم تا دعا کنید قبول بشه

تا منم بتونم بیشتر ببینمش

خوب خیلی بی معرفت هستی اگه سر زده باشی و نظرت و در مورد

وبلاگم نگید

پرنده ای را که دوستش داری

                                  رهایش کن  اگر عاشقت

                                                           باشه بر میگرده

                             وگرنه هیچوقت عاشقت نبوده

                اولین سالگرد اشنایی مون مبارک

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 ساعت 12:27 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386 ساعت 12:1 موضوع | لینک ثابت

نه خیال فردا را خواهم؛ نه توبه ی امروز را و نه گناه دیروز  را
نه گذر لحظه؛  نه بازی های زمانه؛ هیچکدام مرا نشکست
اما باز میگویند مجرمم چرا؟؟؟
راستی مسافر
دستانم با چند دکمه ی پیراهنت عجین شد؟
پاهایم چند آرزویت را له کرد؟
چشمانم چند خوابت را آشفته کرد؟

 راستی مسافر :وقتی زیر شلاق درد بودی
چند باده به سلامتی من نوشیدی؟
چند بوسه ی گل پرپرت شد؟

راستی:وقتی سکوت بود و انتظار
چند بار به حرمت دیروز آه کشیدی؟

راستی...

آن که دیروز مشتاق بود به گناه تو محتاج شد!
تو که دیروز محتاج بودی..
به کدامین گناهم مشتاق هم نیستی؟
شاید به گناه التهاب دیروز و احتیاج امروز...
می دانم که بر لبم فردا را خواندی...
پس شاید به گناه فردا!شاید!

مسافر من هیچ نگفت نگاهم  کرد ونگاهش کردم / مثل همیشه
و بی اختیار این جملات بر زبانم جاری شد

 به کوچه های سرد دلتنگی 
به دیوارهای بلند عادت 
به لحظه‌ های انتظار
به قلب  نا آرام بی قرار 
به چشمان همیشه خیس
 به قلب های شکسته/ به سادگی/ به عشق/ به من لعنت

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 ساعت 17:14 موضوع | لینک ثابت

آسمان امشب به حالم مویه کن
روح تب دار مرا پاشویه کن
آتش افکند عاشقی بر حاصلم
گریه کن در مجلس ختم دلم
گریه کن ای عشق روحم تیر خورد
شانه احساس من شمشیر خورد
آن که میگفتند پشت قابهاست
دختر فرمانروای آبهاست

آن که میگفتند از جنس گل است
                شرح احساسات سبز بلبل است
او شبی آمد آمد مرا دیوانه کرد
                    او مرا یک باغ بی پروانه کرد
آمد از دردش پرم کرد و گذشت
                     بیوفا سیلی خورم کرد و گذشت
رفت و من در پیش پایش گم شدم
                      از جنون ورد لب مردم شدم
ای دل دیوانه مستی میکنی
                     باز هم شبنم پرستی میکنی
رام هر کس کی شود آهوی دشت
                     ای دل دیوانه دیدی برنگشت
من که گفتم این پرستو مردنیست
                    من که گفتم این بهار افسردنیست
من که گفتم ای دل بی بند و بار
                    عشق یعنی رنج یعنی انتحار
عشق خونت را دواتت میکند
                    شاه اگر باشی عشق ماتت میکند
آه عجب کاری به دستم داد دل
                    هم شکست و هم شکستم داد دل

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 ساعت 17:8 موضوع | لینک ثابت

پروردگار را

من همان پریشان حال همیشگی ام با چشمانی پر از اشک

با قلبی آکنده از درد با دستی که همیشه به سوی درگاهت

دراز است

ازین دنیای تیره و تار به تو پناه اورده ام

پروردگارا

یاریم ده و نگذار در باتلاق دنیافرو روم دلم برایت تنگ است دستهایم

را بگیر

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 ساعت 17:5 موضوع | لینک ثابت

نمیدانم چرا باید چنین ساز مخالف سر کنم یکسر
نمیدانم چرا گردونه را وارونه میبینم
در این بهر خروشان ... دگر راه نجاتی نیست
نمیدانم چرا این چشمه را خشکیده میبینم
همه دنیای من شد شک و تردید و فقط یک چیز...
و آن اینکه دلی را عاشق و شیدای دلداری نمیبینم
چرا باید چنین باشد؟ چرا؟؟؟؟؟؟؟
زمانی بود ؛کاتب مشق عشق میکرد و دیگر هیچ
زمانی بود ؛درویشی و مهر و دوستی هر جا هویدا بود
چرا باید به جای مهر /کینه را مهمان دلها کرد
چرا باید به جای دوست / دشمن را هم اوا بود
چرا رسم زمان باید چنین گردد
همه دلها شده سنگی / همه در فکر آزارند
بدا بر حال ما / قربانیاتی بی سر انجامیم
عجب ره توشه ای داریم !!!!
چرا ما بی سرانجامیم؟ چرا تنهای تنهاییم.؟
و ختم کلام اینکه....
بی وقفه بر پیکره روزگار می کوبد
پتک عصیانگر گناه
با ثانیه هایی از جنس خطا
و عمری که به تاراج می رود
پس تمام خواسته هایت را در سینه حبس کن
و هرگز امید زندگی را
به زنگار خاکستری گناه / کینه /نفرت مفروش
خود را به تقدیر بسپار و اگر توانی داشتی مبارزه کن
تا آبدیده شود دلت برای مرگ آینده
برای مرگ آینده

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در شنبه هفدهم شهریور 1386 ساعت 16:32 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در شنبه هفدهم شهریور 1386 ساعت 16:0 موضوع | لینک ثابت

به نام آنکه معبود است و معشوق

طفلک  پر شورم این روز ها  باز هوای دلش ابریست
براستی  نمیدانم  دیگر چگونه واژه ها را به بازی بگیرم
واژه هایی که چون حبابی رنگین در شب های من میرقصیدند 
و کبوتر های کلام را  درسحر گاهان من به پرواز میکشیدند
تا مرهمی باشند برای طفلکم که میخواهد از راز دل بگوید
دلتنگم؛؛ دلتنگ خواستن ؛ دلتنگ نوشتن؛ دلتنگ آغوشی پر مهر
گاهی چنان از خود بیخود میشوم که حتی نمی فهمم که آمد ؛ یا کدام رفت
پرورد گارا ؛  روی سخنم با توست؛؛ تویی که شور عشق را  برایمان به ودیعه نهادی 
اینک با چشمانی بارانی؛؛ دست نیاز به پیشگاهت آوردم
شراب عشقی ارزانیم داشتی ؛؛شور آفرین و ماندنی
من همه دلم ؛ همه احساس ؛ همه نیاز؛
شوری در دلم زبانه میکشد که نمیدانم فرجامش چه خواهد بود
نیک میدانم خواهان وصالم اما رهرویی لنگان 
بزرگا ؛ کریما.....
میدانم که تعلق به دنیا و عشقی زمینی ؛ روح را میفرساید اما چه کنم بنده ای کمترینم و گرفتار ....
اگر در خور عذابم از من دور کن ؛ چرا که تن رنجورم تحمل بیش از این را ندارد
رحیما ؛؛ توفیقی عطا کن که این عشق ماندنی باشد و راهی برای رسیدن به عشق تو
که اگر چنین باشد ؛؛ بی نیازترین بنده ات خواهم بود

و ختم کلام اینکه.......
دیگر دوست دارم بدانم  ....
  که اگر هستی ؛؛  اگر میمانی ؛؛ که اگر می آیی .. قاصدک را به صداقت پرکّن؛؛ وبه بادش بسپار
 چشم میدوزم به بی کران آبی  و منتظرم تا باد وزان  ؛؛ پیغام قاصدک را برایم بیاورد
منتظرم.

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در چهارشنبه هفتم شهریور 1386 ساعت 12:43 موضوع | لینک ثابت

تو رو به قیمت جون به همین یه لقمه نون

تو رو به ماه آسمون به عاشقای بی نشون

تو رو به حرمت چشات به همه مقدسات

تو رو به خود خدا به حق حق شبونه هات

قسمت میدم.....

قسمت میدم از عشقم نگذری قسمت میدم که از اینجا نری

قسمت میدم.....

تو رو به خود خدا به تموم این شبها

تو رو جون رازقی به نماز عاشقی

قسمت میدم.....

من و ببخش که عاشقتم

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در شنبه سوم شهریور 1386 ساعت 13:19 موضوع | لینک ثابت

ديدم كه تو دريايي و من رود شدم

در وسعت چشمان تو محدود شدم

آن روز كه در آتش عشق افتادم 

سر سبز تر از آتش نمرود شدم...

نوشته شده توسط محمد جواد نمازی اصفهانی نژاد در شنبه سوم شهریور 1386 ساعت 13:17 موضوع | لینک ثابت